Zasoby odnawialnych źródeł energii tym się przede wszystkim charakteryzują, że w bardzo krótkim czasie się odnawiają. Są to źródła energii, których używanie nie wiąże się z długotrwałym ich deficytem.

Ich przeciwieństwo to nieodnawialne źródła energii, czyli źródła, które znacznie szybciej się wykorzystuje niż następuje ich naturalne odtwarzanie. Co zaliczamy do źródeł energii odnawialnej? Jest to przede wszystkim energia spadku wody, a także energia słoneczna, energia wiatru, biomasy, biogazu, fal, pływów morskich, energia geotermalna i inne, jak energia cieplna oceanu, biomasa – m. in. drewno /w tym pelety, zrębki, wióry itp./, słoma, biogaz, biopaliwa, które są używane na mniejszą skalę.

W Polsce istnieje obowiązek zakupu energii z odnawialnych źródeł energii ,o czym mówi rozporządzenie ministra gospodarki z dnia 19 grudnia 2005 r. Kwestie odnawialnych źródeł energii w Polsce reguluje także Ustawa Prawo energetyczne.

Zielony Nowy Ład został zainspirowany przez New Deal autorstwa prezydenta Franklina D. Roosvelta. Zielony Nowy Ład to program reform globalnego systemu finansowego, podatkowego i energetycznego oraz masowych inwestycji. Został opracowany z myślą o pobudzeniu gospodarki światowej i uniezależnieniu jej od nieodnawialnych surowców oraz przeciwdziałaniu zmianom klimatu i stworzenie milionów nowych miejsc pracy.

Raport Fundacji Nowej Ekonomii zatytułowany został Green New Deal i ogłoszony 21 lipca 2008 roku przez Grupę „Zielony Nowy Ład”. Pełny tytuł raportu to Zielony Nowy Ład: polityka ścisłej współpracy przeciw potrójnemu kryzysowi: finansowemu, klimatycznemu i naftowemu. Jak nazwa wskazuje za cel stawia sobie przeciwdziałanie zmianom klimatu, obecnemu kryzysowi finansowemu i szczytowi wydobycia ropy naftowej. Raport przedstawia strategie osiągnięcia tych celów oraz wzywa do ponownej regulacji finansów i podatków oraz znacznych inwestycji rządowych w odnawialne źródła energii.

Zanieczyszczenie świetlne to określenie nadmiernego oświetlenia nocnego, obecne zwłaszcza w miastach. Utrudnia ono obserwację astronomiczną nieba oraz ma negatywny wpływ na faunę i florę naturalnie przystosowaną do życia w ciemności w czasie nocy. Może mieć także niekorzystne działanie na zdrowie człowieka.

Można je podzielić na rozświetlenie nocnego nieba poprzez światło rozproszone atmosferze, oświetlenie poza miejscami do tego przeznaczonymi miejsc w których oświetlenie jest niepotrzebne oraz olśnienie powodowane przez nieosłonięte źródła światła o dużej jaskrawości. Szacuje się, że dwie trzecie ludzkości żyje w obszarach zanieczyszczonych przez światło.

Stopień zanieczyszczania świetlnego przez latarnie uliczne i inne źródła światła zależy od konstrukcji opraw oświetleniowych. Najkorzystniejsze są oprawy nie emitujące światła w niepotrzebnych kierunkach, zwłaszcza w górę. Przy współczesnym stylu życia społeczeństw nie jest możliwe całkowite wyeliminowanie nocnego oświetlenia, jednak jego racjonalne używanie może przyczynić się nie tylko do ograniczenia zanieczyszczenia świetlnego, ale i do oszczędności energii.

Biopaliwa przynoszą korzystne skutki, jak i niestety mają także swoje wady. Największą zaletą biopaliw jest fakt, że ich używanie służy zmniejszeniu uzależnienia od ropy naftowej.

Krytyce jest poddawana jednak metoda produkcji biopaliw, które są wytwarzane z oleju rzepakowego, zbóż uprawnych oraz trzciny cukrowej na polu powstałym po wykarczowaniu lasu tropikalnego. Jednocześnie jednak taka metoda produkcji jest najbardziej rozpowszechniona ze względu na subsydiowanie uprawy biopaliw przez państwa.

Trudno powiedzieć, czy na pewno biopaliwa są tak przyjazne dla środowiska naturalnego, jak się zwykło mówić i uważać.Niektóre badania bowiem wskazują, że produkcja i spalanie biopaliwa daje gorszy bilans energetyczny i ekologiczny niż przy produkcji i spalaniu paliw kopalnych. Chodzi o degradację środowiska związana z wzrastającym areałem upraw, duże zużycie nawozów sztucznych, nieracjonalną gospodarkę produktami roślinnymi.

Skażeniem promieniotwórczym jest znaczny wzrost aktywności promieniotwórczej przedmiotów, organizmów żywych, budynków i wielkich obszarów, powyżej naturalnego poziomu aktywności promieniotwórczej. Czas trwania skażenia to od kilku godzin do kilku tygodni, a nawet miesięcy i lat – czas ten uzależniony jest od trwałości (czasu połowicznego zaniku) pierwiastków promieniotwórczych wchodzących w skład opadu oraz rodzaju emitowanego przez nie promieniowania. Skażenie powstałe w chwili opadania pyłów promieniotwórczych z pierwotnego źródła (np. obłoku wybuchu jądrowego) jest nazywane pierwotnym. Natomiast skażenie powstałe w wyniku przebywania w terenie skażonym lub na skutek zetknięcia się ze skażonymi przedmiotami nazywamy skażeniem wtórnym. Zmienność wiatru powoduje, że miejsca wystąpienia skażenia oraz jego intensywność nie dają się przewidzieć.  Skażenie promieniotwórcze często bywa mylone z napromieniowaniem (ekspozycją na promieniowanie jonizujące). Silne napromieniowanie może, ale nie musi, wywołać skażenie wtórne, zależnie od rodzaju promieniowania i materiału, na który działa.

Biopaliwo to takie paliwo, które powstało z przetworzenia produktów organizmów żywych np. roślinnych, zwierzęcych czy mikroorganizmów. Możemy wyróżnić kilka rodzajów biopaliw. Będą to biopaliwa stałe, ciekłe i gazowe. Przykłady biopaliw stałych to słoma w postaci bel lub kostek albo brykietów, granulat trocinowy lub słomiany – tzw. pellet, drewno, siano i inne przetworzone odpady roślinne. Biopaliwa ciekłe są otrzymywane w drodze fermentacji alkoholowej węglowodanów do etanolu, fermentacji butylowej biomasy do butanolu lub z estryfikowanych w biodiesel olejów roślinnych i będzie to np. olej rzepakowy. Natomiast biopaliwa gazowe dzielimy na dwie kategorie. Pierwsze to powstałe w wyniku fermentacji beztlenowej ciekłych i stałych odpadów rolniczej produkcji zwierzęcej (gnojowica, obornik, słoma etc.) – biogaz, drugie to powstałe w procesie zgazowania biomasy – gaz generatorowy (gaz drzewny). Najbardziej wydajna okazuje się produkcja biopaliw z glonów. Znane są metody wykorzystania do tych celów terenów pustynnych.

Stosowanie pestycydów ma wiele negatywnych skutków ponieważ ich działanie nie ogranicza się tylko do organizmów szkodliwych, ale niszczą one także te wszystkie pożyteczne. W niektórych przypadkach może nastąpić przerwanie łańcucha pokarmowego dla wrogów szkodnika. W konsekwencji po zabiegu najpierw następuje silne zniszczenie szkodnika. W następstwie pole zamieszkiwane jest przez nowy gatunek szkodnika (lub przez odporny na pestycyd szczep tego samego gatunku, który przeżył oprysk). W wyniku znoszenia pestycydów przez wiatr lub spłukiwania ich przez ulewne deszcze dochodzi również do skażenia zbiorników i cieków wodnych. W końcowym efekcie pestycydy trafiają do gleby.

Pestycydy stanowią również bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia, a niekiedy nawet i życia człowieka. Zatrucia są wynikiem narażenia pracowników opryskujących pola uprawne, przypadkowego spożycia lub innego zetknięcia z pestycydami osób niewystarczająco chronionych. Zdarzają się również przypadki wykorzystania pestycydów w celach samobójczych i zbrodniczych. Masowe zatrucia są wynikiem nie stosowania odpowiednich środków ostrożności lub ignorowania ostrzeżeń producentów.

Zielone miejsca pracy to element Zielonego Nowego Ładu. Określeniem zielone miejsca pracy nazywamy te miejsca pracy, które powstały w wyniku włączenia zasady zrównoważonego rozwoju w procesy modernizacyjne. Zielone miejsca pracy będą obejmować przede wszystkim te prace, które związane są z sektorem transportu zbiorowego, odnawialnych źródeł energii, budownictwa i gospodarki odpadami.

Zielone miejsca pracy to efekt coraz większej świadomości, że zmiany klimatyczne to rezultat działalności człowieka. Stąd też zrodziło się przekonanie, że ich zahamowanie wymaga zmian ekonomicznych, zapewniających zachowanie środowiskowego dobrostanu i zapewnienie nowych miejsc pracy dla osób bezrobotnych oraz pracujących w sektorach, które obecnie przyczyniają się w największy sposób do globalnego ocieplenia, takich jak przemysł samochodowy czy też wydobycie węgla.

Badania ETUC, Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych wskazują, że dobrze przeprowadzona reforma rynku pracy, która dopasuje go do przeciwdziałania zmianom klimatycznym, jest w stanie stworzyć wystarczającą ilość miejsc pracy, aby zamortyzować zmniejszenie się ich w bardziej szkodliwych ekologicznie sektorach gospodarki i jednocześnie zwiększyć zatrudnienie na rynku pracy poprzez dodatkowe etaty dla osób bezrobotnych.

Korozja, z łacińskiego corrosio – zżeranie, to procesy stopniowego niszczenia materiałów, zachodzące między ich powierzchnią i otaczającym środowiskiem. Zależnie od rodzaju materiału dominujące procesy mają charakter reakcji chemicznych, procesów elektrochemicznych, mikrobiologicznych lub fizycznych (np. topnienie i inne przemiany fazowe). W przypadku metali rozróżnia się korozję chemiczną i elektrochemiczną.

Szybkość korozyjnego niszczenia wieloelementowych konstrukcji uzależniona jest od rodzaju kontaktujących się ze sobą materiałów, od sposobu łączenia elementów i innych czynników.
Poza stratami bezpośrednimi (koszty zniszczonych materiałów i koszty ochrony konstrukcji) bierze się pod uwagę straty pośrednie, np. związane z narażeniem zdrowia i życia ludzi, które wywołuje np. korozja mostów, środków transportu, rurociągów transportujących produkty naftowe. Katastrofy spowodowane korozją są groźne także dla środowiska (np. wycieki niebezpiecznych mediów do wód i gleby). W roku 2010 oszacowano, że bezpośrednie i pośrednie koszty korozji wynosiły w Polsce ok. 8% PKB – 100 mld zł, czyli aż 25 razy większej od krajowego budżetu na naukę.

Kwestie emisji zanieczyszczeń reguluje m.in. ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. — Prawo ochrony środowiska. Emisja zanieczyszczeń obejmuje emisję substancji, zarówno stałych, ciekłych, jak i gazowych, a także emisję energii – hałasu, wibracji, promieniowania. Emisja zanieczyszczeń to nic innego, jak wprowadzanie do środowiska wytworów działalności człowieka do powietrza, wody, gleby lub ziemi.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska podana została definicja emisji zanieczyszczeń w znaczeniu ekologicznym. Ustawodawca określa ją jako wprowadzanie bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi: substancji bądź energii takich jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne.

Wielkość emisji to rodzaj i ilość wprowadzanych substancji lub energii w określonym czasie oraz stężenia lub poziomy substancji lub energii, w szczególności w gazach odlotowych, wprowadzanych ściekach oraz wytwarzanych odpadach.